sobota, 10 lipca 2010
miedzy sztuką a designem: Paweł Susid

pawel_susid_design_po_polsku_zsah_polski_dizajn

Malarz, rysownik, projektant. Paweł Susid urodził się w 1952 roku. W 1978 roku ukończył malarstwo na ASP w Warszawie. Zadebiutował na początku lat 80., kiedy przez malarstwo przepływała fala Nowej Ekspresji i do głosu dochodzili "nowi dzicy". Malował wówczas na dużych papierach, kładł farbę szerokim pędzlem, używał także węgla, ołówka, kredek. Susid malował proste historyjki, często o komiksowej narracji i strukturze, za pomocą których w lapidarny sposób opowiadał o życiu, sytuacjach, w jakie uwikłany jest współczesny człowiek. Od połowy lat osiemdziesiątych w twórczości artysty pojawił się język geometrii oraz bezpośrednie odwołania do tradycji konstruktywistycznej i awangardowej, a siła przekazu koncentrowała się na tekście umieszczonym między abstrakcyjnymi formami, czytelnymi znakami i symbolami. Paweł Susid jest twórcą obrazów-komunikatów o wyrazistej, pozornie niedbałej, plakatowej formie, w których krótkie, lakoniczne formuły stanowią komentarz do wizualnej części przedstawienia: geometrycznych znaków, symboli i abstrakcyjnych form. Za pośrednictwem takich kompozycji artysta odnosi się do tematów politycznych, historycznych społecznych. Porusza kwestie zarówno bardzo skomplikowane i poważne, jak i banalne, błahe czy nawet głupie. Paweł Susid stworzył własny, idiomatyczny język artystyczny zarówno w warstwie wizualnej, jak werbalnej, język atrakcyjny dla widza, który poszukuje w spotkaniu ze sztuką przeżycia intelektualnego. Kluczowe jest niewątpliwie w tej twórczości z jednej strony zakotwiczenie w codzienności, z drugiej ironiczny i autoironiczny dystans. zsah@op.pl

pawel_susid_design_po_polsku_zsah

 

niedziela, 28 lutego 2010
między sztuką a designem: Zbigniew Libera

Zbigniew Libera jest uznawany za prekursora sztuki krytycznej. W swoich pracach analizuje i krytykuje przyjęte konwencje, kulturę masową, tradycyjne modele wychowania. Bada relacje między sposobem wychowywania dzieci a ogólnie przyjętym postrzeganiem cielesności, m.in. tworząc makabryczne "zabawki". Porusza kwestie manipulowania obrazami przez popularne media. Jedną z jego bardziej znanych prac jest projekt "LEGO. Obóz Koncentracyjny", która w 1996 roku na długo rozsławiła jego nazwisko w artystycznym światku. Projekt składa się z fotografii i opakowań klocków tworzących dość szokujący zestaw - łagier dla więźniów. Zderzenie popularnej dziecięcej zabawki z kulturową grozą hitlerowskiego obozu koncentracyjnego naraziło artystę na liczne zarzuty o cynizm.

zbigniew_libera_lego_design_po_polsku

LEGO Obóz koncentracyjny, 1996

libera_ciotka_kena_design_po_polsku_zsa

Ciotka Kena, 1994

Inna praca - "Ciotka Kena" – przywraca z kolei realny wymiar ideałowi i standardowi urody (nienaturalnie szczupłemu) narzucanego przez lalkę Barbie, to jej postarzona i pogrubiona wersja, ubrana w nieco staroświeckie stroje. W swych pracach Libera podjął też wątek socjalizacji chłopców oraz wpajanego im stosunku do kobiet. "Eroica" to zestaw niewielkich figurek, analogicznych do zbieranych przez chłopców żołnierzyków czy Indian. Artysta tworzy jednak kolekcję nagich kobiet, w dodatku w pozach sugerujących taniec, ale też poddanie. Podkreślone to zostało na opakowaniach zabawek, umieszczone na nich napisy zachęcają do "zebrania ich wszystkich", wejścia w ich posiadanie, przy jednoczesnej sugestii, że figurki przeznaczone są dla dzieci w wieku dziesięciu lat i więcej.

libera_erotica_design_po_polsku_zsah

Erotica, 1998

/libera_body_master_zsah_design_po_polsk

Body master, 1995

Na wystawie w CSW w Warszawie w 1996 roku Libera przedstawił "Urządzenia korekcyjne". Do chłopców adresowane była seria przyrządów służących do dyscyplinowania męskiego, nieletniego ciała i dążenia do wyimaginowanego "ideału". Jednym z nich jest "Body Master dla dzieci do lat dziewięciu" , odpowiednio przeskalowany sprzęt do ćwiczeń fizycznych. Towarzysząca mu plansza sugeruje wzór, do którego dąży ćwiczące na nim dziecko - chłopca-kulturystę, swoistą karykaturę młodzieńca. Artysta zaprojektował również urządzenie do wydłużania penisów (dla niemowląt i chłopców oraz dorosłych mężczyzn) - "Universal Penis Expander" (1995). Dla dziewczynek z kolei Libera stworzył "Łóżeczko porodowe" przypominające nieco popularne wózki dla lalek.

libera_delivery_bed.

Łóżeczka porodowe, 1996

doll_you_love_to_undress_libera_design_po_polsku

Doll You Love to Undress, 1998

Cechą charakterystyczną twórczości Zbigniewa Libery jest to, że z jednej strony dotyka ona tematów bardzo aktualnych i zazwyczaj trudnych, czy wręcz bolesnych, ale jednocześnie robi to w sposób zrozumiały i pozbawiony brutalnej dosadności. zsah@op.pl

wtorek, 23 czerwca 2009
między sztuką a designem: Jadwiga Sawicka

Jadwiga Sawicka (urodzona w 1959 roku) jest niewątpliwe jedną z najbardziej znaczących artystek, które po 1987 roku postanowiły poszerzyć obszar swych działań o przestrzeń miejską. Jej powściągliwe ale silnie oddziałujące realizacje wywodzą się z praktyki malarskiej – ukończyła studia w pracowni Jerzego Nowosielskiego na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Nie zarzucając rzemiosła malarskiego, Sawicka wykorzystuje narzędzia i techniki charakterystyczne dla akcji marketingowych, tworzy plakaty i bilbordy, produkuje przedmioty codziennego użytku. Zarówno te drobne obiekty, jak i wielkoformatowe bilobordy i instalacje stają się nośnikiem niepokojących treści. Artystka stworzyła bardzo charakterystyczny styl – „tłuste”, odręcznie malowane litery, pozbawione znaków diakrytycznych, często źle podzielone, skontrastowane z cielisto-różowym tłem. Źródłosłów prac Sawickiej jest prozaiczny – to nagłówki gazet, publikowane horoskopy, prognozy pogody… Sawicka traktuje sensacyjne tytuły jako zjawisko estetyczne i odwzorowuje niektóre z nich na swoich obrazach lub wielkoformatowych wydrukach. Artystka uświadamia nam, jak bardzo jesteśmy epatowani, osaczani sensacyjnymi doniesieniami. Te szokujące komunikaty, budowane koślawo malowanymi słowami nie zawsze mieszczącymi się w przestrzeni obrazu, wprowadzają niepokój i napięcie, jakie towarzyszą złym wiadomościom. Świat Sawickiej utkany jest z emocji – głęboko skrywanych, czasem wstydliwych. Artystka rejestruje i małe ludzkie dramaty, i skrajne uczucia. Trudne do wyrażenia słowami, a jeszcze trudniejsze do przelania na płótno. zsah@op.pl

jadwiga_sawicka_pudlko_nic_w_srodku_2003_design_po_polsku

Pudełko "nic w środku", 2003 (fot.www.jadwigasawicka.webfabryka.pl)

jadwiga_sawicka_zapalki_zaluje_2007_design_po_polsku

zapalki ŻAŁUJE, 2007 (fot. www.artboomfestiwal.pl)

jadwiga_sawicka_nawracanie_oswajanie_Cos_mi_sie_robi_instalacja_2008_design_po_polsku

Coś mi się robi, 2008 (fot. artaktualia.blogspot.com)

jadwiga_sawicka_design_po_polsku

Pudełka z nadrukiem, 2003 (fot.Piotr Wiśniewski)

jadwiga_sawicka_czy_polska_cie_kocha_2002_design_po_polsku

Czy Polska Cię kocha?, 2002 (fot. 2plus3d, nr 30)

jadwiga_sawicka_posluszna_2009_design_po_polsku

Posłuszna, 2009 (fot. www.artboomfestiwal.pl)

jadwiga_sawicka_nawracanie_oswajanie_tresowaie_1998_design_po_polsku

nawracanie oswajanie tresowaie, 1998 (fot.www.writing.upenn.edu)

poniedziałek, 16 lutego 2009
między sztuką a designem: twożywo

drupa_twozywo_polski_design_dizajn_po_polsku

fot.www.twozywo.art.pl

Duet artystyczny, który tworzą Mariusz Libel (ur. 1978) i Krzysztof Sidorek (ur. 1976), powstał w 1998 roku. Ich prace łączą prostą grafikę z przewrotną grą słów. Korzystają z wszelkich możliwych sposobów komunikowania się z odbiorcą: Internetu, telewizji, prasy, sztuki ulicy, zabierając głos we wszystkich istotnych sprawach: polityki, gospodarki, mass mediów, kultury masowej, obyczajów, religii. Za pomocą lapidarnych komunikatów słowno-plastycznych wnikliwie komentują otaczającą nas rzeczywistość. Twożywo inspiruje się konstruktywizmem, pop artem, futuryzmem, reklamą, poezją konkretną. Swoje prace z zasady prezentują w przestrzeni publicznej, by z przekazem móc dotrzeć do jak najszerszej grupy odbiorców. Tworzą plakaty, billboardy, murale, ilustracje prasowe. Rozwijają intensywnie również projekty internetowe, traktując internet jako równie istotny fragment przestrzeni publicznej co miejska ulica. Materią plastyczną Twożywa jest język. Artyści często stosują gry językowe i eksperymenty lingwistyczne, zbliżając się do poezji wizualnej. Sztuka tworzona przez duet Libel-Sidorek nastawiona jest na dialog. Świadczy o tym nie tylko wybór miejsc jej ekspozycji, lecz także jej otwarty przekaz, który wymyka się wszelkiej próbie ukonkretnienia w jednej interpretacji. Umiejętne żonglowanie słowami, znakami i obrazami sprawia, że wielość ścieżek interpretacyjnych rozrasta się w nieskończoność. W 2006 Grupa Twożywo została laureatem nagrody Paszport Polityki w kategorii sztuki wizualne za "za sztukę łączącą w nowatorski sposób słowo z obrazem, za śmiałe wkraczanie ze swymi pracami tam, gdzie sztuka dotychczas nie docierała". zsah@op.pl

grupatwozyuwo_design_po_polsku_polski_dizajn

grupatwozyuwo3_design_po_polsku_polski_dizajn

grupatwozyuwo2_design_po_polsku_polski_dizajn

fot.www.twozywo.art.pl