niedziela, 30 listopada 2008
dobry design: Bolo Acoustic Man od Malafor

Bolo_Acoustic_Man_malafor_design_po_polsku

Bolo Acoustic Man to najnowszy owoc współpracy duetu projektowego – Agaty Kulik oraz Pawła Pomorskiego, czyli Malafora. Bolo Acoustic Man to kwadrofoniczny zespół głośników, inspirowany bankami mydlanymi. Propozycja nie tylko dla audiofilów… Stefan Hamiga

 

środa, 26 listopada 2008
z cyklu twórcy polscy: Michał Batory

"Jeśli obraz jest bogaty, i niesie jakiś przekaz, to może żyć pięćdziesiąt lat, a nawet cały wiek. Niektóre przedwojenne plakaty, tak jak filmy Johna Cassavantesa, są jak gdyby wieczne. To właśnie staram się uzyskać w miarę swych skromnych możliwości: chcę tworzyć obrazy, które poruszą ludzi, i spowodują, że oni z kolei poczują chęć tworzenia."
 
Michał Batory to jeden z najwybitniejszych współczesnych polskich plakacistów, mieszka i tworzy we Francji. Do Francji wyemigrował jako młody człowiek, i dopiero na zachodzie zdobył szlify wytrawnego plakacisty. W bagażu przemycił jednak bardzo polski, metaforyczny i emocjonalny styl komunikowania się z odbiorcą. Plakaty Michała Batorego są osobliwe i niezwykle mocne w przekazie. Ukazują przedmioty banalne, codzienne, jednak w nieco surrealistycznych zestawieniach. Zaskakują i narzucają się widzowi, a ich przekaz jest skrótowy, jak to w plakacie, ale też bardzo poetycki. Na jego plakatach wyłania się metafora i humor dzięki technice ludycznego montażu i przetwarzania własnych prac. Batory nie jest zwolennikiem tworzenia "czystych" obrazów. W tym sensie bliski jest takim plakacistom, jak Roman Cieślewicz, Jan Młodorzeniec, Anthon Beeke czy Michel Quarez. Jego mistrzem duchowym jest Henryk Tomaszewski, "mistrz mistrzów polskiego plakatu".

W Polsce prace Michała Batorego szerzej znane są dzięki książkom Drzewa Babel. Batory jest autorem całej wizualnej oprawy tego wydawnictwa, niebanalne fotografie oraz dyskretne podejście do typografii wyróżniają książki Drzewa Babel na rynku.
W październiku nakładem wydawnictwa Drzewo Babel ukazała się Grafika emocjonalna - monografia prac Michała Batorego. 320 stron jego plakatów teatralnych, muzycznych, kulturalnych i społecznych, projektów okładek do płyt i książek, fotografii, a także fragmenty szkicownika – lakoniczne, ledwo czytelne zapisy pomysłów sąsiadujące z gotowymi pracami.
zsah@op.pl

/michal_batory_plakaty_2_design_po_polsku_polski_dizajn

michal_batory_plakaty_design_po_polsku_polski_dizajn

michal_batory_okladki_drzewo_babel_design_po_polsku_polski_dizajn

 

niedziela, 23 listopada 2008
z kart historii polskiego designu: smyk

smyk_samochod_design_po_polsku_dizajn_polski

Smyk to bodaj najbardziej interesująca i oryginalna polska konstrukcja lat pięćdziesiątych. Dzieło zespołu ze stołecznego Biura Konstrukcyjnego Przemysłu Motoryzacyjnego przez wielu uznawane jest za najładniejsze mikroauto powstałe w powojennej Europie. Zwraca uwagę oryginalną bryłą nadwozia i nietypowymi rozwiązaniami technicznymi. Do auta wsiada się przez uchylne drzwi stanowiące jednocześnie przednią ścianę nadwozia. Razem z drzwiami odchyla się kolumna kierownicy. W założeniach Smyk miał być możliwie najtańszym mikrosamochodem mieszczącym cztery osoby w systemie 2+2 tj. dwie osoby dorosłe i dwoje dzieci. Jako napęd prototypowych pojazdów służył silnik od motocykla Junak M07 z zamontowanym dynamostarterem oraz dmuchawą. Zastosowano niezależne zawieszenie dla wszystkich czterech, dwunastocalowych kół. Do zmiany kierunku jazdy służyła skrzynka redukcyjna z przekładnią zwrotną. To nietypowe rozwiązanie powodowało, że kierowca miał do dyspozycji cztery biegi do przodu lub (po przełączeniu dźwignią przekładni zwrotnej na postoju) cztery biegi do tyłu.
Smyk był tylko epizodem w dziejach powojennej, polskiej motoryzacji. Choć miał być produkowany w Szczecińskiej Fabryce Motocykli (równolegle z motocyklem Junak), nigdy do tego nie doszło. Przegrał rywalizację z kielecko - rzeszowskim Mikrusem MR 300. Smyk doszedł tylko do fazy budowy prototypów, został wyprodukowany tylko w serii próbnej w ilości 17 egzemplarzy (niektóre źródła podają 20 egzemplarzy). Głównym projektantem pojazdu był inż. K. Wójcicki, autorem projektu plastycznego nadwozia inż. arch. Janusz Zygadlewicz, natomiast inż. Andrzej Zgliczyński opracował jego konstrukcję. zsah@op.pl
czwartek, 20 listopada 2008
prosto z... Wenecji (Hotel Polonia na Biennale Architektury w Wenecji)

hotel_polonia_wenecja_biennale_pawilon_polski_dizajn

11 Biennale Architektury w Wenecji dobiega końca. Eksperymentalne instalacje, utopijne wizje, manifesty balansujące na granicy marzeń i rzeczywistości… Na tegorocznym biennale nie zabrakło także polskiej obecności. Po latach nieistnienia, po kilku bardziej lub mniej udanych aranżacjach pawilonu polskiego doczekaliśmy się wreszcie sukcesu – tylko przypomnę, że we wrześniu polski pawilon – Hotel Polonia – otrzymał Złotego Lwa za najlepszy pawilon narodowy. Projekt kuratorów Grzegorza Piątka i Jarosława Trybusia to przewrotna prezentacja 6 ważnych budynków zrealizowanych w Polsce w ostatnich latach: biurowca Metropolitan na Placu Piłsudskiego, wieżowca Rondo 1 na rondzie ONZ, Biblioteki Uniwersytetu Warszawskiego, osiedla Marina Mokotów, terminalu 2 na warszawskim Okęciu oraz Sanktuarium Matki Bożej w Licheniu. Autorzy pytaja: Co stanie się z tymi budowlami, gdy zaniknie przypisana im funkcja, gdy diametralnie zmienią się stosunki społeczne czy ekonomiczne? Obiekty te, dziś ważne i prestiżowe, zaprezentowane zostają „przed” i „po” metamorfozie. Przed – na uroczystych, nastrojowych zdjęciach Nicolasa Grospierre’a. Po – w hipotetycznej przyszłości, na surrealistycznych fotomontażach Kobasa Laksy. Co stanie się z Biblioteką Uniwersytetu Warszawskiego, gdy książki zostaną zdigitalizowane? Co począć z dwustumetrowym wieżowcem lub biurowcem Metropolitan Normana Fostera, gdy nastąpi załamanie na spekulacyjnym rynku nieruchomości albo zmieni się model pracy biurowej? Co z terminalem lotniczym, gdy pod wpływem wzrostu cen ropy latanie znów stanie się luksusem? Co stanie się z sanktuarium w Licheniu, gdy nawet Polacy przestaną chodzić do kościoła? Hotel Polonia pobudza do dyskusji nad trwałością i nietrwałością architektury; ukazuje obiekty architektoniczne jako dekorację do możliwych scenariuszy społecznych, politycznych, gospodarczych; kwestionuje pretensję do trwałości, którą architektura wciąż rozpaczliwie sobie rości. Pokazuje, jak wiele funkcji, także tych wcześniej nieplanowanych, może na przestrzeni lat pełnić budynek. Swoją funkcję zmieniły nie tylko budynki pokazane na fotomontażach, ale i sam wenecki pawilon, w którym na czas biennale zamienił się na tytułowy Hotel Polonia. Do pawilonu wstawiono dwa łóżka i przez kilka pierwszych dni wystawy można było na nich spać. Kuratorzy chcieli w ten sposób pokazać, że weneckim pawilonom, które stoją przez większą część roku puste, także można nadać nową funkcję - noclegową. Wszyscy ci, którzy nie mieli okazji wybrać się do Wenecji, polską ekspozycje będą mogli zobaczyć już wkrótce w warszawskiej Zachęcie. Stefan Hamiga

polski_pawilon_wenecja_hotel_polobia_dizajn_polski_1

polski_pawilon_wenecja_hotel_polobia_dizajn_polski_3

polski_pawilon_wenecja_hotel_polobia_dizajn_polski

poniedziałek, 17 listopada 2008
krzesła polskie cz.1

witkiewicz_fotel_design_po_polsku_polski_dizajn

 

Stanisław Witkiewicz, krzesło, 1900 

"Krzesło Stanisława Witkiewicza z ok.1900 roku było najprawdopodobniej prototypem  jednego z elementów kompletu mebli zaprojektowanych do jadalni dworku w Oblęgorku dla Henryka Sienkiewicza. Mimo że wykonane jednostkowo, wzór był powtarzany z mniejszymi lub większymi zmianami przez wielu projektantów." "Zgodnie z głoszoną ideą stylu zakopiańskiego Witkiewicz, projektując krzesło, wykorzystał ornamenty i inne zdobienia stosowane na Podhalu." " Zarazem swobodne zestawienie ornamentu, jak i zastosowanie wyszukanej formy oparcia wskazywały, że sprzęt ten, mimo wyraźnego odwoływania się do tradycji ludowej, przede wszystkim zaspokajał gusty i potrzeby salonów inteligenckich i mieszczańskich."

 

karol_tichy_krzeslo_design_po_polsku_polski_dizajn  

Karol Tichy, Krzesło, 1904

 

"Krzesło, które Karol Tichy zaprojektował w 1904 roku odznacza się tak wspaniałą prostotą, że właściwe nie mieści się w pojęciu moderny początku wieku. Krzesło Tichego można porównać z najlepszymi projektami Marcela Breuera czy Josefa Albersa z Bauhausu z lat dwudziestych. Wykonane z drewnianej listwy jednej grubości, wsparte na trzech nogach powiązanych w najprostszy sposób z oparciem i siedzeniem, można traktować jako antytezę dekoracyjnych ideałów żywej wówczas secesji, a zarazem wizjonerską zapowiedź mającego się narodzić konstruktywizmu."

 

 

 

Jan_Kurzatkowki_krzeslo_Piorka_design_po_polsku_polski_dizajn  

Jan Kurzątkowki, krzesło Piórka, 1930

 

Jan Kurzątkowski należy do jednych z najwybitniejszych polskich projektantów. "Jego twórczość cechowała niezwykła inwencja plastyczna oraz zamiłowanie do eksperymentów konstrukcyjnych i formalnych. Jego krzesło z 1930 roku powstało w czasach rozkwitu stylu art deco na całym świecie i pozostaje świadectwem polskiej interpretacji tych tendencji w rzemiośle i sztuce."

 

 

 

krzeslo_design_po_polsku_polski_dizajn  

Fotel, 1931

Pierwsze fotele z rurek stalowych zaprojektowali w połowie lat 20 Marcel Breuer i Mart Stam. Następnie "tę nową tendencje podjęli Le Corbusier, Mies van der Rohe i inni". Szczególnie znalazły zastosowanie w biurach, sklepach, szpitalach. "Zdecydowały o tym funkcjonalność, lekkość oraz trwałość." "Dobrym przykładem omawianej estetyki jest fotel z rurek stalowych i sklejki z 1931 roku, nieznanego autora, produkowane przez Zakłady Wyrobów Metalowych Konrada Jarnuszkiewicza. Siedzisko to, nie będące bezpośrednim naśladownictwem wzorów bauhausowskich, jest jednak całkowicie osadzone w stylistyce funkcjonalizmu."

 

 

 

Marian_Sigmund_krzeslo_design_po_polsku_dizajn_polski

 

 

 

Marian Sigmund, fotel, 1932

 

 

 

"Krzesło Mariana Sigmunda z 1932 roku łączy w sobie masywność i prostotę silnie zgeometryzowanej bryły z wyszukaną formą oparcia i siedziska z giętej sklejki. Dyskretnie dekoracyjne, geometryczne i wyrafinowane krzesło Sigmunda jest jednym z najciekawszych i najoryginalniejszych przykładów polskiego art deco."

 

 

 

Wladyslaw_Wolkowski_krzeslo_B591_design_po_polsku_polski_dizajn

 

Władysław Wołkowski, krzesło, 1952
 
W latach 50 obok fascynacji materiałami syntetycznymi, powróciła moda na surowce naturalne, takie jak trzcina, wiklina czy gięte drewno. Projektanci poszukiwali nieznanych dotąd możliwości ich zastosowania i obróbki. Doceniono wówczas wiklinę, z której można budować skomplikowane przestrzenne a zarazem lekkie konstrukcje, łącząc ją z innymi tworzywami. Najgłośniejszym twórcą mebli z wikliny był Władysław Wołkowski. Jego dzieła stanowiły kwintesencje stylu epoki. Najbardziej wyrafinowane meble wołkowskiego były asymetrycznymi, ażurowymi rzeźbami, zbudowanymi już nie z wyplotów, a z wiązek wikliny.

 

 

Czeslaw_Knothe_design_po_polsku_polski_dizajn_krzeslo


Czesław Knothe, Krzesło z siatki metalowej, 1955


Pierwsze eksperymenty z transparentnymi i szutrowymi konstrukcjami krzeseł z metalowego drutu rozpoczął Harry Bertoia. Krzesło Dimond z 1952 roku wyraża kwintesencję estetyki powojennego wzornictwa – nowe materiały, nowa lekkość formy i zapowiedź nowych trendów. W podobnym kierunku podążali także polscy projektanci, m.in. Czesław Knothe.

 

 

Źródło:

Stanisław Witkiewicz, krzesło, 1900 

Rzeczy pospolite, Polskie wyroby 1899-1999, Olszanica 2001, str. 34

 

Karol Tichy, Krzesło, 1904

Irena Huml, Polska Sztuka Stosowana, Wydawnictwo Artystyczne i Filmowe, 1978

 

Jan Kurzątkowki, krzesło Piórka, 1930

Doskonałość Formy. Meble Jana Kurzątkowskiego, mnw.art.pl

 

Fotel, 1931

Rzeczy pospolite, Polskie wyroby 1899-1999, Olszanica 2001, str 72

 

Marian Sigmund, fotel, 1932

Rzeczy pospolite, Polskie wyroby 1899-1999, Olszanica 2001, str 73

 

Zdjęcia pochodzą z: Rzeczy pospolite, Polskie wyroby 1899-1999, Wzornictwo w Polsce do 1989 roku na tle politycznym i gospodarczym, Polska Sztuka Stosowana, oficjalna strona Muzeum Narodowego w Warszawie.



krzesła polskie cz.2

Maria_Chomentowska_Krzeslo_Plucka_dizajn_polski_design_po_polsku

Maria Chomentowska, Krzesło Płucka, 1956

"Krzesło Płucka powstało w 1956 oku w ramach współpracy IWP z fabryką Mebli, które dostarczał do Instytutu gotowe krztałtki z giętej sklejki – półprodukty do wykorzystania przez projektantów. Zakład Mebli IWP wyprodukował krótką serie tych krzeseł. Projektantka, szukając elastyczności siedziska, starała się maksymalnie wykorzystać giętkość sklejki. Ograniczyła sztywne połączenia elementów, zastępując je takimi, które zapewniają naturalną dla tego tworzywa ruchomość."

modzelewski_fotel_design_po_polsku_dizajn_polski

Roman Modzelewski, Fotel z tworzywa sztucznego, 1957

"Roman Modzelewski należał do nielicznych polskich artystów, którzy od połowy lat 50. eksperymentowali z tworzywami sztucznymi. Powstała cała seria foteli i krzeseł o nowoczesnych kształtach i zaskakujących kolorach. Fotel Modzelewskiego z 1957 roku swoimi kształtami nawiązuje do niektórych realizacji Charles’a i Ray Eames’ów z wczesnych lat 50. Ma charakterystyczne organiczne kształty, typowe dla stylistyki przełomu lat 50. i 60. Mebel ten został wykonany jako prototyp i w latach 50. w Polsce nie mógł być realizowany metodami przemysłowymi, stanowi jednak świadectwo poszukiwań awangardowych form, realizowanych w nowym tworzywie."

Teresa_Kruszewska_kzreslo_i_stolik_design_po_polsku_dizajn_polski

Teresa Kruszewska, krzesełko i stołek, 1966

 

Terasa Kruszewska „dostrzegła i znakomicie wykorzystywała możliwości tkwiące w sklejce – materiale o niezwykłym potencjale plastycznym. Elastyczność i wytrzymałość sklejki otwarła Kruszewskiej drogę do eksperymentów konstrukcyjnych.” Stypendium w Rhode Island School of Design w Providence „umożliwiło, projektantce poznanie nowych, niedostępnych wówczas w Polsce technologii oraz naukowego podejścia do projektowania”. Ważnym zagadnieniem w twórczości Teresy Kruszewskiej było projektowanie dla dzieci. Krzesełko i stolik z 1966 roku „urzeka piękną i funkcjonalną forma oraz możliwościami przekształcania. Dzieci lubią zmiany, mogą wiec samodzielnie zmieniać funkcje w trakcie zabawy. Do dyspozycji maja krzesełko, stoliczek, mebel i zabawkę jednocześnie.”



Zenon_Baczyk_Krzeszlo_Wars_design_po_polsku_polski_dizajn

Zenon Bączyk, Krzeszło Wars, 1978

Krzesło Wars 1978 roku projektu Zenona Bączyka cechuje "zwarta forma plastyczna – maksymalna prostota – kora została osiągnięta poprzez zamkniecie bryły mebla w prostopadłościanie oraz zastosowanie elementów konstrukcji o jednolitym przekroju." "Przy prostocie oraz surowości zasadniczej bryły mebla, obłość krawędzi stwarza wrażenie luksusowego, prawie rękodzielniczego wykończenia."

Maciej_Tasiemki_Delikatne_Szczescie_design_po_polsku_polski_dizajn

Maciej Tasiemki, Delikatne Szczęscie, 1997

"Krzesło Delikatne Szczęście z 1997r projektu Macieja Tasiemskiego zyskało popularność dzięki zamieszczeniu jego fotografii na plakacie Targów Mebli i Wyposażenia w ramach Międzynarodowych Targów Poznańskich w 1997 roku. Krzesło Delikatne Szczęście – nadal produkowane – sprzedawane jest głownie na rynki Zachodnie – do Francji, Holandii, Szwecji i Niemiec, gdzie służą jako wyposażenie restauracji, czy reprezentacyjnych gabinetów biurowych."

bartosz_mucha_duporet_design_polski_dizajn_polski.

Bartosz Mucha, Duporet, 2006

Duporet to tanie i solidne krzesło z pogranicza designu konceptualnego. Krzesło, które składa się z pięciu elementów wyciętych w płycie OSB oraz dwunastu wkrętów możemy w zaledwie kilka minut samemu złożyć. Ta prostota oraz wyraźnie toporne wykończenie krzesła projektu Bartosza Muchy wyraża kwintesencje marki POOR, tzn. biedne, liche wychowanie przy zachowaniu funkcjonalności.

Michal_Biernacki_krzeslo_Spider_design_po_polsku_polski_dizajn

Michał Biernacki, krzesło Spider, 2008

"Inspirowany budową anatomiczna pająków krzesło Spider ma drapieżny charakter. Przyjął pajęczą zdolność adaptowania się do każdego otoczenia. Stabilna i mocna konstrukcja, dzięki formie pajęczych nóżek nabrała ultralekkości i dynamizmu." Krzesło projektu Michała Biernackiego zdobyło wyróżnienie w kategorii „Meble” konkursu Prodeco 2008.

 

Źródło:

Maria Chomentowska, Krzesło Płucka, 1956

Anna Maga, Maria Chomentowska. Pod znakiem IWP, 2+3D nr 29

 

Roman Modzelewski, Fotel z tworzywa sztucznego, 1957

Roman Modzelewski, fotel z tworzywa sztucznego, Muzeum Narodowe w Warszawie


Teresa Kruszewska, krzesełko i stołek, 1966

Krystyna Surówka-Łuczak, Teresa Kruszewska, 2+3D nr 25

 

Zenon Bączyk, Krzeszło Wars, 1978

Rzeczy pospolite, Polskie wyroby 1899-1999, Olszanica 2001, str. 218

 

Maciej Tasiemki, Delikatne Szczęscie, 1997

Rzeczy pospolite, Polskie wyroby 1899-1999, Olszanica 2001, str. 264

 

Michał Biernacki, krzesło Spider, 2008

Michał Biernacki, krzesło Spider, iker.com.pl

 

Zdjęcia pochodzą z: 2+3D nr 25 i 29, Rzeczy pospolite, Polskie wyroby 1899-1999, Wzornictwo w Polsce do 1989 roku na tle politycznym i gospodarczym, Polska Sztuka Stosowana, Muzeum Narodowe w Warszawie, Iker, POOR design



.

poniedziałek, 10 listopada 2008
sukces Homework

sprawadantona_homework_design_po_polsku.

Afisz reklamujący bydgoski spektakl "Sprawa Dantona" projektu Studia Homework otrzymał złoty medal na 10. Biennale Plakatu w Meksyku. Studio Graficzne Homework działa w Warszawie od 2003 roku. Jego założyciele, absolwenci gdańskiej ASP, znani są jednak w środowisku znacznie dłużej. Joanna Górska, stypendystka Ecole Superieure d'Art Graphique w Paryżu, w 2001 roku zdobyła I nagrodę w konkursie grafiki studenckiej Agrafa. Jerzy Skakun, mający na swoim koncie studia w Hochschule für Gestaltung St. Gallen w Szwajcarii, trzykrotnie (1997, 2001, 2002) został laureatem konkursu na plakat BHP Centralnego Instytutu Ochrony Pracy (CIOP). Ich prace charakteryzuje precyzyjny warsztat oraz poczucie humoru. Wiele z nich wydaje się nawiązywać do grafiki lat 50. i 60. Prosta forma, mocny kolor i zrozumiała, a zarazem pomysłowa interpretacja tematu łatwo przekładają się na sukces komercyjny i zdobywają życzliwość odbiorców. Homework najchętniej współpracuje z instytucjami kulturalnymi, m.in. Teatrem Dramatycznym w Warszawie, Fundacją Manana czy Muzeum im. Pułaskiego w Warce. zsah@op.pl

plakaty_homework_design_polski

piątek, 07 listopada 2008
formakcja
ormakcja_logo_design_polski
FORMAKCJA to fuzja słów: forma i akcja. Pod tą nazwa kryje się nieformalna działalność projektowa studentów wzornictwa przemysłowego warszawskiej ASP. Formalnie są Kołem Naukowym Wydziału Wzornictwa Przemysłowego ASP w Warszawie, powołanym do życia przez historyka sztuki - Krystynę Łuczak-Surówka. Ich celem jest realizacja własnych koncepcji projektowych oraz promocyjnych dla młodego polskiego designu.
FORMAKCJA działa jako platforma wymiany doświadczeń, opini, wylęgarnia pomysłów. Podczas swojej półrocznej działalności FORMAKCJA zdążyła zaistnieć już na DMY 2008 w Berlinie, w czasie Gdynia Design Days 2008 oraz na II Międzynarodowym Festiwalu Designu w Łodzi. zsah@op.pl
izabela_cichecka_IVY_Light_design_polski
Izabela Cichecka, IVY Light
Katarzyna_Bazylczyk_i_Zuzanna_Malinowska_szajka_design_polski
Katarzyna Bazylczyk i Zuzanna_Malinowska, Szajka
Katarzyna_Bazylczyk_in_out_design_polski
Katarzyna Bazylczyk, Magda Łapińska, Zuzanna Malinowska, in out design
Lukasz_Wysoczynski_Breakup3__design_polski
Łukasz Wysoczynski, Break up
Katarzyna_Bazylczyk_przylepa_design_polski
Katarzyna Bazylczyk, przylepa
marta_niemywska_siadanie_na_trawie_design_po_polsku
Marta Niemywska, siadanie na trawie
marek_kultys_design_polski_chaise
Marek Kultys, chaise
robert_pludra_design_polsk
Robert Pludra, chopin nose, object fed on the energy, reality test
wtorek, 04 listopada 2008
ścieżka Kapuścińskiego

Inspirowana trasą autentycznych spacerów wielkiego reportera na Polu Mokotowskim w Warszawie powstanie ścieżka Ryszarda Kapuścińskiego. Na kształt ścieżki zaczynającej się przy niewielkim fińskim domku przy ulicy Leszowej, gdzie w latach powojennych mieszkał Ryszard Kapuściński, a kończącej w Bibliotece Narodowej, gdzie można studiować dzieła pisarza, w czerwcu tego roku ogłoszono konkurs. Zadanie konkursowe polegało na zaproponowaniu „znaków w przestrzeni”, małych form architektonicznych, które stanowić będą symboliczne nawiązanie do osoby Ryszarda Kapuścińskiego i jego twórczości, a jednocześnie wpisywać się w krajobraz i specyfikę Parku Mokotowskiego. Jak mówi Marek Miller z Laboratorium Reportażu ID UW, ścieżka powinna mieć miała charakter spaceru po świecie Kapuścińskiego, po jego lapidarium – oznaczonym punktami. Każdy z punktów związany jest z przesłaniem – cytatem zaczerpniętym z dzieł pisarza, mającym charakter inspiracji do poszukiwań ostatecznej formy architektonicznej – zaprojektowanej przez uczestników konkursu. Zgodnie z decyzja jury nie przyznano głównej nagrody, zdecydowano jednak wyróżnić trzy prace. Jury argumentowało brak głównej nagrody faktem, że żadna z nadesłanych prac konkursowych nie odpowiadała w pełni założeniom konkursu. Dlatego też, autorzy trzech wyróżnionych prac zostali zaproszeni przez organizatora konkursu – Urząd Dzielnicy Ochota do rozwinięcia projektów i uwzględnienia zaleceń jury. Ostateczną decyzję dotyczącą realizacji projektu podejmie organizator konkurs do końca roku. Wszystkie prace nadesłane na konkurs można obejrzeć na stronie Fundacji Bęc Zmiana.

michal_czerwinski__magdalena_piotrkowska_design_polski_kapuscinski

Michał Czerwinski, Magdalena Piotrkowska

karol_szparkowski__plus_48_grupa_projektowa_sciezk_kapuscinskiego_design_polski

Karol Szparkowski, plus 48 grupa projektowa

franciszek_ryczer                                            

Franciszek Ryczer

karolina_szynalska_design_po_polsku_sciezka_kapuscinskiego

Karolina Szynalska

stefan_jan_cichosz_design_polski_sciezka_kapuscinskiego                                                   

Stefan Jan Cichosz

Ścieżka Kapuścińskiego powstaje z inicjatywy Rady i Zarządu Dzielnicy Ochota. Jest wspólnym przedsięwzięciem Urzędu Dzielnicy Ochota m.st. Warszawy, Biblioteki Narodowej, Instytutu Dziennikarstwa Uniwersytetu Warszawskiego i Fundacji Bęc Zmiana. zsah@op.pl

sobota, 01 listopada 2008
z cylku polskie firmy: ergo design

ergo_design_logo_dizajn_polski

„Nowoczesny design łączy w sobie kreatywność, wykorzystanie technologii, wdrażanie innowacyjnych rozwiązań, znajomość realiów rynkowych. To pomysł i wiedza, ale także pasja, bez której kreacja jest niemożliwa.” 

„Obecnie klienci oczekują od firmy projektowej pełnego wsparcia. Wymaga to pracy zespołu specjalistów, odpowiedzialnych nie tylko za design, czy konstrukcję wyrobu, ale również za budowanie marki i wspieranie sprzedaży. Kluczowym staje się zintegrowane zarządzanie projektem, wdrażaniem do produkcji i wprowadzaniem wyrobu na rynek.” To słowa Andrzeja Śmiałka – współwłaściciela studia Ergo Design. Ergo Design to jedna z większych firm projektowych w Polsce. Obok projektów wzorniczych oferuje szereg usług pokrewnych – opracowuje materiały graficzne, stoiska targowe, nadzoruje wdrożenia i wykonuje projekty inżynierskie. Ergo Design to zespół doświadczonych projektantów wspieranych przez specjalistów z dziedziny nowoczesnych technologii i strategii marki. Stefan Hamiga 

ergo_design_dizajn_polski